هدف: ثبت فعالیت الکتریکی عضلات می تواند اطلاعاتی در خصوص میزان فعال شدن عضلات ساق در افراد مبتلا به شینShin Splints بدهد، بنابراین هدف از مطالعه حاضر ارزیابی فعالیت الکتریکی عضلات ساق پا در مردان ورزشکار مبتلا به Shin Splints بود. روش بررسی: تعداد 30 دانشجوی تربیت بدنی در این تحقیق شرکت کردند. فعالیت الکتریکی عضلات درشت نئی قدامی و دوقلو (داخلی و خارجی) به ترتیب در وضعیت Dorsiflexion و Plantar flexion با استفاده از دستگاه الکترومایوگرافی Biovesion اندازه­ گیری و ثبت شد. نتایج با استفاده از آزمون t student در سطح معناداری 0/05≥ p مورد آزمون قرار گرفت. یافته ها: نتایج تحقیق نشان داد که تفاوت معنی­ داری در فعالیت الکتریکی عضلات درشت نئی قدامی (0/054=p)، دوقلو داخلی (0/07=p) و خارجی (0/11=p) بین افراد مبتلا به Shin Splints و سالم وجود نداشت. اما تفاوت معنی داری در نسبت فعالیت الکتریکی عضله درشت نئی قدامی به عضلات دوقلو مشاهده شد (0/01=p). نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که عدم تعادل عضلات درشت نئی قدامی نسبت به دوقلو ممکن است عاملی برای بروز Shin Splints باشد. بنابراین شاید با تقویت عضلات درشت نئی قدامی بتوان به کاهش درد افراد مبتلا به Shin Splints کمک نمود.

زمینه و هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین تاثیر سطوح مختلف دشواری تکلیف تعادلی و بازخورد بینایی بر فعالیت الکتریکی عضلات منتخب زنان سالمند بود. روش شناسی: در این پژوهش نیمه تجربی 14 زن سالمند سالم با میانگین سنی 57/65 سال به صورت داوطلبانه و دردسترس انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. تکلیف شامل حفظ تعادل بر روی دستگاه تعادل سنج بایودکس بود. از هر کدام از آزمودنی ها خواسته شد در 2 شرایط (با بازخورد بینایی و بدون بازخورد بینایی) روی 3 سطح صفحه تعادل با ناپایداری متفاوت (سطوح 10، 8 و 6) بایستند. از دستگاه الکترومایوگرافی مگاوین برای ثبت فعالیت الکتریکی عضلانی در عضلات دوقلوی خارجی، نازک نیی بلند، راست رانی و دو سر رانی استفاده شد و شاخص جذر میانگین مربعات از سیگنال ثبت شده عضلات استخراج شد. مدت زمان هر آزمون 20 ثانیه و زمان استراحت بین آزمون ها 20 ثانیه بود. یافته ها: یافته ها نشان داد که با افزایش دشواری تکلیف تعادلی فعالیت الکتریکی عضلات دوقلو (01/0 =P)، راست رانی (001/0>P)، دوسر ران (028/0=P) و نازک نیی بلند (001/0=P) افزایش معنی دار داشت و در شرایط با بازخورد بینایی در مقایسه با شرایط بدون بازخورد بینایی، فعالیت الکتریکی عضلات راست رانی (001/0>P)، نازک نیی بلند (01/0 =P) و دو سر ران (001/0 >P) افزایش معنی دار داشت. نتیجه گیری: به طورکلی نتایج این پژوهش نشان داد که افزایش دشواری تکلیف تعادلی و ارایه بازخورد بینایی فعالیت الکتریکی عضلات را افزایش داد.

هدف: اهمیت وضعیت پا بر بیومکانیک حرکات عملکردی مختلف از جمله حرکات پایه (مانند راه رفتن و دویدن)، مهارت های مختلف ورزشی و وظایف شغلی مورد قبول همگان است. هدف از انجام مطالعه ی مروری حاضر بررسی اثر تغییر در وضعیت قرارگیری پا بر میزان فعالیت الکتریکی عضلات بدن انسان حین انجام وظایف حرکتی مختلف بود. روش بررسی: پژوهش های فارسی و انگلیسی چاپ شده در بانک های اطلاعاتی Google scholar GoogleScholar، PubMed، Web of science ScienceDirect، SID، Magiran و Irandoc و با محدودیت زمانی سال های 2018-2000 جستجو شد. از کلید واژه های وضعیت پا (Foot Position)، وج پا (Foot Wedge)، الکترومایوگرافی (Electromyography) و فعالیت عضله (Muscle Activity) و ترکیبی از آن ها برای استخراج مطالعات مرتبط استفاده شد. یافته ها: از میان مقالات مرتبط با موضوع، 20 پژوهش برای بررسی انتخاب شد. به طور کلی، مطالعات پیشین نشان داده اند که استفاده از وج پشت و جلوی پا به ترتیب باعث افزایش و کاهش سطح فعالیت عضلات (عمدتا ناحیه ی پایین تنه) می شود؛ اما اثرات استفاده از وج داخلی و خارجی پا نامشخص است. از آنجا که روش های تجزیه و تحلیل متفاوت سیگنال های خام دریافت شده می تواند به مقدار متغیرهای خروجی سیگنال الکترومایوگرافی اثر مهمی بگذارد؛ مقایسه نتایج مطالعات مختلف باید با احتیاط صورت بگیرد. نتیجه گیری: به نظر می رسد که محدودیت و نقایص موجود در مطالعات پیشین در زمینه بررسی اثرات تغییر در وضعیت قرارگیری پاها، شامل موارد ذیل است. عدم به کارگیری افراد مبتلا به انواع ناهنجاری و بدشکلی های ساختاری پا؛ عدم بررسی سطح فعالیت عضلات ناحیه ی تنه؛ عدم تحلیل سیگنال الکترومایوگرافی عضلات با روش های مناسب و جدید؛ و استفاده از ابزارهایی نظیر وج چوبی جهت تغییر وضعیت پا به جای کفی های طراحی و ساخته شده که در شرایط واقعی استفاده می شوند. بنابراین، نیاز به مطالعات آتی در زمینه ی موارد مطرح شده وجود دارد.

مقدمه و هدف: یکی از روش های درمان اختلالات دوران سالمندی، تقویت وروردی های حسی است. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر استفاده از بریس زانو بر دامنه فعالیت الکتریکی عضلات منتخب اندام تحتانی سالمندان هنگام راه رفتن است. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی و آزمایشگاهی است. نمونه آماری شامل 30 سالمند بود. 15زن (سن 3/84±, 62/66 سال، قد 02/0±, 93/159 سانتی متر، وزن 11/56±, 73/86 کیلوگرم و شاخص توده بدنی 4/17±, 28/82 کیلوگرم بر متر مربع) و 15 مرد (سن 5/88±, 68/93 سال، 0/03±, 175/07 سانتی متر، وزن11/07±, 81/20 کیلوگرم و شاخص توده بدنی 3/19±, 26/44 کیلوگرم بر متر مربع). آزمایش استفاده شده در این پژوهش، نوعی بریس با ایجاد محدودیت در حرکات خم شدن و باز شدن یا حمایت کردن زانو بود. داده های الکترومایوگرافی با استفاده از برنامه بایومتریک دیتالایت و مطلب تحلیل شد. از آزمون آنالیز واریانس دوسویه با اندازه های تکراری جهت تحلیل آماری در سطح معنا داری0/05 استفاده شد. یافته ها: اثر عامل بریس بر دامنه فعالیت الکتریکی عضلات درشت نی قدامی، نیم وتری و راست کننده ستون فقرات طی راه رفتن در فاز پاسخ بارگیری، میانه اتکا، هل دادن و نوسان اختلاف معناداری را نشان داد. اثر عامل گروه بر عضلات درشت نی قدامی، دو سر رانی طی فاز پاسخ بارگیری و بر عضلات دوقلوی داخلی و دو سر رانی طی فاز هل دادن و نوسان تفاوت معناداری قابل مشاهده بود. اثر تعاملی بریس و گروه بر عضله دو سر رانی طی فاز میانه اتکا، عضلات دوقلوی داخلی و پهن داخلی طی فاز هل دادن و عضلات پهن خارجی و نیم وتری طی فاز نوسان معنادار بود. نتیجه گیری: استفاده از بریس در بهبود فعالیت عضلانی در سالمندان موثر است. باوجود این، اثبات هرچه بهتر این موضوع نیاز به انجام پژوهش های بیشتر دارد.

مقدمه: حفظ عملکرد مفصل شانه نیازمند هماهنگی دقیق و به موقع وارد عمل شدن عضلات است. در نتیجه تغییر در سطح فعالیت عضلانی اختلال حرکتی ایجاد می شود. هدف از این تحقیق بررسی فعالیت الکتریکی عضلات کمربند شانه ای در فعالیت های عملکردی انتخابی در بیماران مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه بود.روش: این تحقیق بر روی یک گروه 15 نفری از افراد سالم به عنوان گروه شاهد و یک گروه 15 نفری از بیماران مبتلا به سندرم گیر افتادگی شانه به عنوان گروه آزمون انجام گردید. گروه آزمون به صورت غیراحتمالی و به روش نمونه گیری ساده و گروه شاهد به روش جورکردن انتخاب شدند. در هر گروه تمرینات انتخابی شامل الگوهای حرکتی زنجیره باز با اعمال مقاومت خارجی و بدون اعمال مقاومت خارجی و تمرینات زنجیره بسته توأم با مقاومت محوری بود و در طول هر تمرین ثبت الکترومیوگرافی سطحی از عضلات انتخابی صورت گرفت.یافته ها: سطح فعالیت هر یک از عضلات تراپزیوس فوقانی، اینفرااسپیناتوس و سه بخش عضله دلتویید در دو گروه اختلاف معنی دار داشت (P<0.05). نسبت فعالیت عضلات کمربند شانه ای در گروه آزمون رابطه تنگاتنگی با الگوی حرکتی مورد ارزیابی داشته و در واقع Task-dependent بود. از مجموع الگوهای حرکتی مورد ارزیابی، الگوی حرکتی D2E کمترین تغییرات و الگوی حرکتی Tripod بیشترین تغییرات را در حوزه سطح فعالیت از خود نشان دادند.نتیجه گیری: کاهش سطح فعالیت عضلات اینفرااسپیناتوس و تراپزیوس میانی در بیماران با گیر افتادگی شانه باعث اختلال ثبات عملکردی مفصل شانه می شود. الگوی حرکتی D2E با ایجاد کمترین تغییرات در حوزه سطح فعالیت مناسب ترین الگو برای شروع بازآموزی حرکتی است و در مقابل الگوی حرکتی Tripod با ایجاد تغییر در کلیه شاخص های اندازه گیری به عنوان آخرین الگوی حرکتی در روند درمان پیشنهاد می شود.

هدف: هدف از این تحقیق بررسی اثر خستگی بر فعالیت الکتریکی عضلات دو سر رانی، دو قلو و سولئوس فوتبالیست ها بود. مواد و روشها: در این تحقیق زمان بندی و میزان فعالیت الکتریکی عضلات دو سر رانی، دو قلوی داخلی و نعلی 15 نفر از فوتبالیست ها، در زمان های مختلف بازی فوتبال سنجیده شد. از دستگاه الکترومایوگرافی 16 کاناله (ME6000) جهت ثبت سیگنال های الکتریکی در حین تکلیف فرود تک پا (قبل از بازی، پایان نیمه اول و پایان نیمه دوم) استفاده شد. یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد که در مورد شروع فعالیت عضلات در زمان های مختلف، اگرچه عضلات در پایان نیمه اول با تاخیر در شروع فعالیت همراه بودند و دیرتر وارد عمل شدند، اما این تفاوت در زمان های مختلف از لحاظ آماری معنادار نبود (05/0P>). در مورد میزان فعالیت فیدفوروارد عضلات دو سر رانی و نعلی در زمان های مختلف تفاوت معناداری مشاهده شد (05/0P≤ )، اما در مورد عضله دو قلو تفاوت آماری معناداری مشاهده نشد (05/0P>). هم چنین در مورد میزان فعالیت فیدبک عضله نعلی در زمان های مختلف تفاوت معناداری مشاهده شد (05/0P≤ )، اما در مورد عضلات دو سر رانی و دو قلو، این تفاوت از لحاظ آماری معنادار نبود (05/0P>). نتیجه گیری: در خاتمه می توان نتیجه گرفت که خستگی باعث تغییراتی غیرمعنادار در شروع فعالیت عضلات شده اما در مورد فعالیت فیدفوروارد عضلات دو سر رانی و نعلی و هم چنین فعالیت فیدبک عضله نعلی اثرات معناداری را داشته و می بایست تمرین دهندگان در برنامه های تمرینی و در جهت پیشگیری از آسیب فوتبالیست ها تحمل بازیکنان را در برابر خستگی افزایش دهند.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

مقدمه و اهداف سندرم درد پاتلوفمورال یکی از شایع ترین بیماری های زانو در جمعیت افراد ورزشکار و غیر ورزشکار است و شایع ترین علت درد جلو زانو و اطراف پاتلا در زمانی است که هیچ پاتولوژی شناخته شده ای وجود ندارد. باوجود شیوع این سندرم، علت شناسی آن تا کنون به صورت شفاف مشخص نشده است و تنها چیزی که گزارش می شود این است که سندرم درد پاتلوفمورال یک سندرم چند عاملی است. درمان بیماران مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال اغلب یک بحث چالش برانگیز است چرا که درباره علت شناسی آن و در نتیجه درمان آن توافق نظری وجود ندارد. لذا یکی از رایج ترین ابزارهای مورد استفاده توسط دانشمندان سراسر جهان، ثبت فعالیت الکتریکی عضلات است.مواد و روش ها برای انجام این پژوهش مقالات انگلیسی چاپ شده در بانک های اطلاعاتی GoogleScholar، PubMed و ScienceDirect جستجو شدند. در این جستجو که محدود به مطالعات سال های 2000 تا 2014 بود از کلیدواژه های PFPS، EMG، knee muscles، muscle imbalance و ترکیبی از آن ها استفاده شد.یافته ها از میان تقریبا 35 مقاله مرتبط با موضوع، 8 مطالعه برای بررسی انتخاب شده است که بر اساس عضلات مورد بررسی به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول شامل مقالاتی است که عضلات واستوس را بررسی کرده اند و گروه دوم شامل مطالعاتی است که عضلات واستوس و همسترینگ را با هم مقایسه کرده اند.نتیجه گیری با توجه به مطالعات انجام شده و نتایج متفاوت گزارش شده، می توان گفت شواهد موجود کافی و قابل استناد نیستند. به طور کلی این مطالعه مروری نشان می دهد که فعالیت الکتریکی عضلات اطراف زانو در افراد مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال تغییر می کند ولی در مورد الگوی این تغییرات هنوز جای سوال است.

سابقه و هدف: مطالعات اپیدمیولوژیک نشان داده است که کمردرد به دنبال باربرداری، مهمترین اختلال در سیستم عضلانی- اسکلتی می باشد و در جوامع صنعتی از شیوع بالایی نیز برخوردار است. طبق تحقیقات انجام شده 70 تا 85% مردم کمر درد را در طول زندگی خود تجربه میکنند. اطلاعات در مورد چگونگی فعال شدن عضلات حین حفظ بار و یا اخذ پاسچر خمیده تنه، اندک می باشد لذا این مطالعه با هدف بررسی تاثیر بار خارجی و وضعیت تنه بر فعالیت الکتریکی عضلات تنه انجام شده است.مواد و روشها: این مطالعه از نوع تجربی است که بر روی 10 زن سالم بدون سابقه کمردرد انجام شده است. با استفاده از دو حسگر شیب سنج، سیستم الکترومیوگرافی پنج کاناله و الکترود سطحی، فعالیت الکتریکی عضلات سمت راست (ارکتور اسپاین- مولتی فیدوس- راست شکمی- مایل داخلی- مایل خارجی) بررسی شد. شش فعالیت استاتیک با سه سطح بار خارجی (صفر و شش و دوازده کیلوگرم) و دو وضعیت تنه (نوترال و خمیده 30 درجه) مورد بررسی قرار گرفت. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: با افزایش بار خارجی فعالیت الکتریکی عضلات پشتی و شکمی افزایش معنی دار یافت (P<0.05). همچنین با افزایش زاویه خمیدگی تنه، میزان فعالیت الکتریکی عضلات پشتی افزایش معنی دار یافت (P<0.05).بحث: با افزایش بار خارجی بر میزان فعالیت عضلات تنه (شکمی و پشتی) افزوده می گردد. در واقع هم فعالیتی عضلات شکمی و پشتی، ثبات ستون فقرات را حین حفظ بار خارجی تامین می نماید. وضعیت خمیده تنه نیز از جمله وضعیت هایی است که نیاز ستون فقرات به ثبات را افزایش می دهد. نقش عضلات پشتی در این وضعیت جهت حفظ ثبات و کنترل میزان خمیدگی، در زمان حفظ بار و پیشگیری از کمردرد ضروری به نظر میرسد.

هدف: در مورد اثر میزان استحکام سطح اتکا در حین تمرینات، بر ازدیاد فعالیت عضلات اطراف شانه تناقضات زیادی وجود دارد. هدف از انجام مطالعه حاضر بررسی ارتباط بین تغییرات میزان ثبات سطح اتکا با میزان فعالیت الکترومیوگرافیک استاتیک عضلات اطراف شانه است.روش بررسی: در این تحقیق تجربی 30 فرد سالم مطابق معیارهای مورد نظر از نمونه های در دسترس انتخاب و فعالیت الکترومیوگرافیکی سطحی عضلات ذوزنقه ای فوقانی، ذوزنقه ای تحتانی، شانه ای قدامی، سر دراز دو سر، گرد بزرگ و سه گوش خلفی سمت غالب آنها در حالت استراحت و پس از 10 ثانیه قرار گرفتن در 6 وضعیت مختلف تست شنا رفتن، با توالی تصادفی و متفاوت از نظر میزان استحکام سطح اتکا، ثبت گردید. میزان مجذور ریشه میانگین سه ثانیه میانی الکترومیوگرافی برای مقایسه شدت فعالیت عضلانی بین وضعیت ها مورد استفاده قرار گرفت. سپس داده ها با آزمون های تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر و همبستگی پیرسون مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: شدت فعالیت عضلانی در سه وضعیتی که سطح اتکای مستحکم استفاده شد، بیشتر از وضعیت هایی بودندکه ثبات سطح اتکا کمتر شده بود. این تفاوت قابل توجه در تمام عضلات غیر از عضله ذوزنقه ای فوقانی (p=0.081) معنادار بود .(p<0.001)نتیجه گیری: ازدیاد بی ثباتی سطح اتکا نمی تواند به عنوان یک روش جهت ازدیاد پیشرونده قدرت عضلات اطراف شانه مورد استفاده قرارگیرد.